Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak poprawnie napisać słowo oznaczające osobę, z którą dzielisz mieszkanie? Odpowiedź jest prosta: współlokatorka – zawsze łącznie, jako jedno słowo.

Sekret tkwi w przedrostku współ-, który w języku polskim zawsze przytula się do wyrazu, który uzupełnia. Taka jest żelazna zasada ortograficzna: cząstka współ- łączy się z rzeczownikami i czasownikami bez żadnej spacji. Dlatego piszemy współpracownik, współautor, współwłaściciel – i oczywiście współlokatorka.

Zapis współ lokatorka (rozdzielnie) to błąd ortograficzny, który może świadczyć o traktowaniu cząstki współ- jako samodzielnego słowa. Tymczasem jest ona jedynie elementem słowotwórczym – prefiksem – który nie ma racji bytu bez wyrazu, do którego jest przyłączony.

Współlokatorka to rzeczownik rodzaju żeńskiego oznaczający kobietę współdzielącą mieszkanie lub pokój z innymi lokatorami – nierzadko w akademiku, wynajmowanym mieszkaniu czy kawalerce.