Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego piszemy zżera, a nie zrzera? Odpowiedź tkwi w historii tego słowa i jego prasłowiańskich korzeniach.

Zżera to jedyna poprawna forma tego czasownika. Jest to 3. osoba liczby pojedynczej czasu teraźniejszego od bezokolicznika zeżreć. Wyraz wywodzi się wprost z prasłowiańskiego žerti, co oznacza, że mamy tu do czynienia ze słowem rdzennie słowiańskim, w którym litera ż jest integralną, historycznie uzasadnioną częścią zapisu – i nie może zostać zastąpiona przez rz.

Błędna forma zrzera jest efektem mylnego przekonania, że skoro ż i rz brzmią identycznie, można ich używać wymiennie. To jednak nieprawda – w wyrazach rodzimego, słowiańskiego pochodzenia obowiązuje zapis z ż, a nie z rz. Zapis rz pojawia się najczęściej tam, gdzie słowo pochodzi z języków obcych lub gdzie historycznie w danym miejscu było r miękkie.

Warto też pamiętać, że zżera to słowo o szerokim zastosowaniu: opisuje zarówno łapczywe jedzenie (zwierząt i ludzi), jak i przenośne niszczenie – przez rdzę, żal, zazdrość czy ciekawość.