Czy niepoparte piszemy razem, czy nie poparte osobno? Odpowiedź zależy od roli, jaką to słowo pełni w zdaniu – i wcale nie jest tak skomplikowana, jak mogłoby się wydawać.
Pisownia łączna: niepoparte – to zdecydowanie częstszy przypadek. Gdy imiesłów przymiotnikowy bierny (a takim właśnie jest słowo poparte) pełni funkcję określenia rzeczownika – czyli zachowuje się jak zwykły przymiotnik – partykułę nie zapisujemy razem. Mówimy wtedy o cesze jakiegoś pojęcia, opisujemy je. Przykładowo: argument, teoria czy twierdzenie mogą być niepoparte – tak jak mogą być nieważne czy niekompletne.
Pisownia rozdzielna: nie poparte – pojawia się wtedy, gdy w zdaniu wyraźnie zaznaczamy kontrast lub przeciwieństwo. Chodzi o sytuacje, w których zaprzeczeniu towarzyszy zestawienie dwóch możliwości – coś jest nie poparte, lecz odrzucone; nie poparte, ale wyśmiane. Partykuła nie ma tu wyraźny akcent logiczny i wskazuje na negację konkretnej cechy w opozycji do innej.
Prosta wskazówka: jeśli możesz zastąpić dane słowo synonimem z przedrostkiem nie- (np. niepoparte = bezpodstawne), to pisz razem. Jeśli zdanie zawiera konstrukcję nie… lecz / ale / tylko, postaw na pisownię rozdzielną.
