Jedyna poprawna forma tego przymiotnika to próżny. Wszelkie inne zapisy, takie jak prużny, prórzny czy prurzny, są błędami ortograficznymi, które nie mają żadnego uzasadnienia w języku polskim.

Pisownia wyrazu próżny należy do tej grupy słów, których nie da się wywieść z prostej reguły ortograficznej. Zarówno litera ó, jak i dwuznak ż wymagają po prostu zapamiętania – to klasyczny przykład tzw. ortografii historycznej, gdzie zapis utrwalił się przez wieki i dziś stanowi niepodważalną normę.

Warto pamiętać, że próżny może oznaczać zarówno osobę nadmiernie zapatrzoną w siebie i pragnącą powszechnego podziwu, jak i coś pozbawionego treści lub wartości (np. próżne obietnice). W obu znaczeniach zapis pozostaje taki sam – przez ó i ż.

Jedną z pomocnych wskazówek jest skojarzenie wyrazu z pokrewnym rzeczownikiem próżność lub z przymiotnikiem próżniak – jeśli te formy już znamy, łatwiej zapamiętamy właściwy zapis całej rodziny wyrazów.