Zastanawiasz się, jak poprawnie powiedzieć o stole bufetowym albo o języku Skandynawów z zachodniego wybrzeża Bałtyku? Odpowiedź jest jedna: szwedzki. Forma szwecki to błąd, który pojawia się nagminnie, bo nasze ucho podpowiada nam wymowę z -cki na końcu – i tu właśnie kryje się pułapka.

Przymiotnik szwedzki pochodzi od wyrazu Szwed, czyli obywatela Szwecji. Temat tego słowa kończy się na literę d, a to uruchamia ważną regułę ortograficzną: gdy przymiotnik tworzymy od podstawy zakończonej na d, dz, dź, dt lub dż, w zapisie obowiązuje końcówka -dzki, nawet jeśli w wymowie brzmi ona jak -cki. Piszemy więc zgodnie z etymologią wyrazu, a nie z tym, jak go słyszymy.

Tę samą zasadę znajdziesz w takich przymiotnikach jak grodzki (od gród), sąsiedzki (od sąsiad) czy obywatelski – wymowa może zwodzić, ale zapis musi odzwierciedlać budowę słowotwórczą wyrazu. Pamiętaj: szwedzki przez dz, zawsze i bez wyjątku.