Taszka – co to takiego?
Taszka to słowo będące archaizmem (wyraz ten kiedyś funkcjonował w polszczyźnie, a dzisiaj nikt lub niewiele osób się nim posługuje). O znaczeniu tego wyrazu informuje więc „Słownik Staropolski”.
Taszka to słowo będące archaizmem (wyraz ten kiedyś funkcjonował w polszczyźnie, a dzisiaj nikt lub niewiele osób się nim posługuje). O znaczeniu tego wyrazu informuje więc „Słownik Staropolski”.
Wyróżniamy następujące style w języku polskim (i nie tylko): styl potoczny, styl urzędowy (tu: styl kancelaryjny), styl publicystyczny, styl naukowy (tu: styl popularnonaukowy), styl artystyczny, styl retoryczny oraz styl osobisty. Ich cechy charakterystyczne zostały opisane w poście.
Okolicznik to część zdania, która określa czasownik, okoliczność czynności lub cechę. Odpowiada na pytania okolicznika. Należy do grupy orzeczenia. Informacje dotyczące tego, przez co jest wyrażany okolicznik i jakie są jego rodzaje, znajdują się w poście.
Podmiot i orzeczenie to dwie z pięciu części zdania (oprócz nich wyróżniamy jeszcze: przydawkę, okolicznik i dopełnienie). W poście znajdują się najważniejsze informacje dotyczące podmiotu i orzeczenia (czym są wyrażane, jakie są ich rodzaje).
Zdanie współrzędnie złożone to zdanie, w którym wypowiedzenia nie określają się wzajemnie, czyli mogą istnieć bez siebie. Wyróżniamy zdania współrzędnie złożone: łączne, rozłączne, wynikowe i przeciwstawne. Przykłady takich zdań znajdują się w poście.
W polszczyźnie istnieje wiele podziałów zdań. Jednym z nich jest podział zdań ze względu na ich budowę. Wyróżnia się tutaj zdania pojedyncze i złożone. Czym tak właściwie jest zdanie pojedyncze, a czym – zdanie złożone? Odpowiedź z poście.
Dywiz (zwany łącznikiem) jest często mylony z myślnikiem (zwanym półpauzą). Brak umiejętności rozróżniania dywizu od myślnika skutkuje popełnianiem błędów ortograficznych i interpunkcyjnych. Warto więc dowiedzieć się, czym jest dywiz, a czym myślnik.
Oczywiście obie formy – „tą” oraz „tę” funkcjonują w polszczyźnie. Nie można ich jednak uznawać za synonimy. Powinno się używać tych form w zależności od przypadka rzeczownika, przed którym odmieniony wyraz „ta” stoi.
Wyróżniamy 10 epok literackich: antyk/starożytność, średniowiecze, renesans/odrodzenie, barok, oświecenie, romantyzm, pozytywizm, Młoda Polska/modernizm/neoromantyzm, XX-lecie międzywojenne, współczesność. Ich ramy czasowe opisane zostały w poście.
Epitet to jeden z najważniejszych i najczęściej spotykanych środków stylistycznych. Jest on chętnie wykorzystywany nie tylko przez poetów, lecz także przez każdego z nas. Codziennie posługujemy się epitetami, choć nie zawsze mamy tego świadomość. Czym tak właściwie jest epitet?
Pisownia „nie” z przysłówkami jest nieco bardziej skomplikowana niż w przypadku innych części mowy. I tak na przykład „nie” z przymiotnikami piszemy łącznie, a „nie” z czasownikami oddzielnie. A jak jest z przysłówkami?
Pisownia z „u” oraz „ó” bywa problematyczna nie tylko dla dzieci, lecz także dla dorosłych. Dzisiaj bierzemy na tapet pierwszą wymienioną literę, czyli „u”. Kiedy mamy pewność, że w wyrazie występuje właśnie „u”, a nie „ó”?
Stanisław Wokulski to bohater powieści realistycznej Bolesława Prusa pod tytułem „Lalka”. Był on czterdziestosześcioletnim mężczyzną, pochodzącym z ubogiej rodziny szlacheckiej. Mieszkał w Warszawie, a zajmował się handlem.
Związek frazeologiczny, frazeologizm to połącznie dwóch lub większej liczby wyrazów, które osobno mają zupełnie inne znaczenie niż w połączeniu. Każdy frazelogizm jest jednoczeście metaforą, ale nie każda metafora jest frazeologizmem.
Kiedy piszemy artykuł, list czy esemes, często na końcu chcemy dodać jakąś informację, której z różnych przyczyn nie zawarliśmy w tekście głównym. W takiej sytuacji decydujemy się na dopisek zwany postscriptum. Jak poprawnie zapisać ten skrótowiec?