Polszczyzna jest bogata w słowa, które są trudne do wymówienia. Dla obcokrajowców wypowiedzenie niektórych polskich słów graniczy z niemożliwością. W poście lista 10 najtrudniejszych polskich wyrazów, na których nie tylko cudzoziemcy mogą połamać sobie język.
Możemy czuć się „niedobrze” czy „nie dobrze”? Wyglądamy „nieźle” czy „nie źle”? Uważamy, że ktoś zachował się „niemiło” czy „nie miło”? Czyli... czym są przysłówki i jak piszemy „nie” z przysłówkami – razem czy osobno?
Polszczyzna posiada wiele zasad: piszemy „ó”, kiedy wymienia się na „o”, piszemy „rz”, kiedy wymienia się na „r”, piszemy „ż”, kiedy wymienia się na „g” itp. Są jednak wyrazy, przy których zapisywaniu, nie pomogą Nam żadne zasady. W poście dziesięć z nich.
Formułowanie dat to problem wielu Polaków. Nierzadko nie potrafimy bezbłędnie określić dnia i roku, który aktualnie mamy. Tymczasem sprawa jest prosta. No więc... „dwa tysiące dziewiętnasty” czy „dwutysięczny dziewiętnasty” – na który rok czekamy?
Zarówno „reprezentatywny”, jak i „reprezentacyjny” to wyrazy, które funkcjonują w polszczyźnie. Oznaczają jednak coś zupełnie innego, a przez podobieństwo brzmień często bywają mylone. Co oznacza każdy z tych wyrazów?
Każdy z nas zna jakiegoś dyletanta... Kim tak właściwie „dyletant” jest? Jak zachowuje się osoba, której można przypisać „dyletantyzm”? Jaki jest antonim słowa „dyletant”?
Często spotykanymi formami są „wziąć coś na tapetę” (w rozumieniu: zająć się czymś) lub „temat wraca na tapetę” (w rozumieniu: znowu zająć się jakimś zagadnieniem). Tymczasem obie te formy są błędne! Jak zatem mówić, żeby nie popełniać błędów?
Cudzysłów to wyraz, którego odmiana sprawia kłopoty wielu Polakom. Kiedy chcemy zaznaczyć, że to, co powiedzieliśmy, nie jest dosłownie, twierdzimy, że powiedzieliśmy to „ w cudzysłowiu”. Tymczasem taka forma w polszczyźnie w ogóle nie występuje!
Wyraz liczba nie jest synonimem wyrazu ilość. Oba te wyrazy określają oczywiście liczebność, ale nie oznaczają dokładnie tego samego. W języku polskim innym słowem określamy rzeczowniki policzalne, a innym – rzeczowniki niepoliczalne.
Dobre przygotowanie do matury z języka polskiego wymaga poświęcenia i czasu i naprawdę trudno jest „to jakoś obejść”. Przed maturzystami stoją bowiem dwa, a nawet trzy egzaminy z tego przedmiotu. Jak skutecznie się do nich przygotować?
Do korków z matmy czy z fizyki już przywykliśmy. W końcu są to przedmioty, z którymi mało kto nie ma problemów. Podobnie jest z językami obcymi. Trochę inaczej wygląda sprawa w przypadku korepetycji z polskiego. Dlaczego są to mniej popularne zajęcia?
„Punktu” czy „punkta” - która forma jest poprawna? Zabrakło nam do wygranej jednego punktu czy punkta? „Tortu” czy „torta”? Prosimy o dokładkę tortu czy torta? Odpowiedź i uzasadnienie na blogu.
Pewnie wielu z nas, z racji nadchodzących mistrzostw świata, zada sobie niebawem pytanie o odmianę wyrazu „mecz”. Nie widzieliśmy dwóch ostatnich „meczów” czy „meczy” naszej reprezentacji? Mamy dosyć ciągłych analiz „meczów” czy „meczy”?
Gender nie wynika wyłącznie z rozważań dotyczących płciowości. W gender chodzi o równość. Szeroko pojętą równość, czyli o to, żebyśmy nie odsyłali czarnoskórych na drzewa, kobiet do garów, mężczyzn na politechnikę, gejów do więzień, a lesbijek do pornosów.
„Pokojów”, „pokoi” czy może „pokoji” – która forma jest poprawna i dlaczego? Który z wymienionych wyrazów należy do normy wzorcowej, który do uzusu, a który jest błędem językowym? Odpowiedź w poście.